Jan Kołakowski - Nie jestem Charlie!

Wydarzenia, jakie miały miejsce w Paryżu wstrząsnęły całym światem. Islamscy ekstremiści z zimną krwią zastrzelili dwóch policjantów i dziesięciu członków redakcji pisma „Charlie Hebdo", które w niewybredny sposób żartowało między innymi z Mahometa. Świat prześciga się w wyrażaniu oburzenia i współczucia, a portale społecznościowe zasłane są obłazkami głoszącymi: „Je suis Charlie!"

Gorączka ta dotknęła wszystkich bez wyjątku – „laicka lewica" krzyczy o wolności wypowiedzi, a prawica o islamizacji Europy. Obie uwagi są w pewnej mierze słuszne. Ale tylko w pewnej mierze. Z pewnością zaś nie jest to miara wystarczająca, żeby przyklejać sobie metkę „wszyscy jesteśmy Charlie" i identyfikować się z francuskim odpowiednikiem „Nie".

Redakcja „Charlie Hebdo" specjalizowała się w obrażaniu, posługując się przy tym humorem najniższych lotów. Jedyny rodzaj żartu jaki rozumieją ludzie tego pokroju, jedyny jaki wydaje im się zabawny – to zestawienie sacrum z możliwie obrzydliwym profanum. Im złośliwiej, im bardziej uda się kogoś dotknąć i obrazić – tym lepiej. A wszystko pod sztandarem „wolności sztuki", w imię której odbiera się ludziom wolność do obrony swoich wartości. Nie usprawiedliwiam przy tym terrorystów. Nie można tak po prostu strzelać do ludzi, nawet jeśli to lewactwo (dowcip mierny, ale jakby w klimacie pisemka). Niemniej jednak cała sytuacja nie jest moralnie jednoznaczna – po obu stronach usytuowało się zło, a niewinni byli jedynie dwaj zastrzeleni policjanci. Zginęli na posterunku i należy im się salut. Szkoda tylko, że dali życie za tak paskudną sprawę...

Wielu spośród prawicowych znajomych, którzy ulegli rozdmuchanemu przez media trendowi współczucia redakcji zapomniało, że jeszcze niedawno sami protestowali przeciwko spektaklowi „Golgota Picnic". Protestowali całkiem słusznie, zarówno jak i muzułmanie zaprotestowali z

zasadniczo słusznych pobudek. Różnica tkwi tylko w tym, że chrześcijaństwo zakorzenione jest w cywilizacji szanującej ludzkie życie i załatwia takie sprawy w sposób pokojowy. Francuscy (zachodni w ogólności) muzułmanie – podkreślić tu trzeba: zachodni, w odróżnieniu od np. polskich Tatarów – żyjąc w zamkniętych społecznościach, a rekrutując się z terenów północnej Afryki, gdzie Cywilizacja Łacińska nigdy się nie zakorzeniła – nie mają problemu z poderżnięciem gardła bluźniercy. Zło nie tkwi w „naruszeniu wolności słowa", a w odrzuceniu przez nich kultury, w której mieszkają.

Na tym przykładzie widać swoją drogą jeszcze jedną prawdę, odrzucaną przez postępaków: Cywilizacja Europejska nie może istnieć bez chrześcijaństwa. Można być niewierzącym, ale zarówno ja, jak i wielu moich znajomych – ateistów i agnostyków – musimy przyznać, że wartości przechowywane przez tę religię są uniwersalne i chronią właśnie przed takimi wydarzeniami. „Wolność absolutna" zaprowadzona we Francji za pomocą ostrza gilotyny, później zaś roznoszona przez Sartre'a i jego bieda-epikureizm, doprowadziła do sytuacji, w której poniewieranych wartości nie można bronić przed sądem, lub w inny przyjęty wśród ludzi honorowych sposób. To zaś musi rodzić coraz ostrzejsze w formie wyrazu radykalizmy, by wreszcie doprowadzić do tragedii.

Jak już mówiłem, terrorystyczny zamach był i zawsze jest czymś złym. Ale w żaden sposób nie usprawiedliwia redakcji pisemka. Tym bardziej zaś nie usprawiedliwia tych, którzy identyfikując się z nią publicznie – taplają się z nimi w tej samej gnojówce. I właśnie im chcę na zakończenie zadać pytanie: Czy zachowalibyście się tak samo, gdyby chodziło o satyryczne pisemko – dajmy na to – fanów reżimu północnokoreańskiego (są tacy!) albo niemieckich neonazistów?

Jan Kołakowski